Szlakiem tułaczych zastępów, Kawalec Romuald

Na Wielkanoc.Żywicielko nasza, ziemio czarna,Pod pług ciebie wzięto i pod bronę,W łonie twojem plenne drzemią ziarna,A my we świat twe dzieci rodzone. KasprowiczWstał ranek pogodny i świeży.Wyszło z za nieboskłonu dobre, poczciwe wiosenne słońce i uśmiechać się poczęło do wszego stworzenia i wszelakiej rzeczy.Padły snopy złocistych promieni i na tę czarną ziemię, która dyszeć poczęła i budzić się z martwoty długich miesięcy zimowych i wonieć tymi zapachami, które tak biorą za serce każdego człowieka przyrodę miłującego...Dyszała radośnie, ale i ciężko równocześnie, umęczona, przesiąknięta „gorącą żołnierską krwią młodą“, zryta granatami, skopana rowami strzeleckiemi, odrutowana, pokryta mogiłami — ziemia polska na kresach wschodnich...Tyle burz przewaliło się przez nią, tyle nóg ją tratowało, tylu miała panów, którzy ją po macoszemu traktowali, nie pamiętając tego, co im już dała i coby jeszcze dać mogła...Niewdzięczni, źli przywłaszczyciele!...Aż oto do rodzonej Matki wrócili prawi, dobrzy synowie.I już jej nie dadzą nikomu, ale najwyższą opieką otoczą, taką serdeczną synowską opieką...Bo oni Ją kochają całą duszą!