Prawa Hammurabiego,

Najwspanialszy pomnik prawodawstwa starożytnej Mezopotamii… To zdanie mogłobyposłużyć za cały wywód. Oddaje ono wielkość, wspaniałość i wyjątkowość PrawHammurabiego. Nazywanie ich „pomnikiem” ma również wymiar dosłowny, jako że zostałyone doskonale zachowane w postaci tekstu pisma klinowego zamieszczonego na diorytowejsteli stanowiącej naczelny eksponat Działu Sztuki Bliskiego Wschodu muzeum w Luwrze. Tenarcheologiczny skarb odzyskany został dla ludzkości na przełomie grudnia 1901 i stycznia1902 r., podczas prac archeologicznych francuskiej ekipy Jacques'a de Morgana w ruinachstarożytnej Suzy. Nie jest to oczywiście jedyny zachowany zbiór praw pochodzących zestarożytnej Mezopotamii, ale Prawa Hammurabiego stanowią pośrod nich wyjatek, jakonajlepiej zachowane i odczytane przez naukowców nieomalże w całości. Mowa zatem opomniku, który po  dzień dzisiejszy stanowi podstawę do poszukiwania archetypów z różnychobszarów ludzkiej aktywności; nieodzownym narzędziu badawczym dla filologów,religioznawców, historyków, socjologów, a także ekonomistów. Nie ulega wątpliwości, żedzieło takiego kalibru powinno być udostępniane w postaci przekładu na język polski, a to nietylko ze względu na treść, ale także na autorów, których bez przesadnej gloryfikacji możnanazwać tuzami orientologii.Autorem czeskiego przekładu Praw Hammurabiego wraz z komentarzem był Josef Klima(1909 – 1989). Czeski naukowiec, asyriolog, historyk prawa klinowego, wieloletni badaczmezopotamskiego piśmiennictwa prawnego, profesor prawa Starożytnego Wschodu naUniwersytecie Karola w Pradze. Autorem przekładu na język polski jest natomiast CezaryKunderewicz (1912 – 1990) polski historyk prawa, papirolog, profesor zw., kierownik KatedryPrawa Rzymskiego na Uniwersytecie Łódzkim. Jeden z czołowych przedstawicieli tzw.papirologii prawniczej w którego kręgu zainteresowań znalazły się także prawa StarożytnegoWschodu.